........ Yürek Esintileri

[gülenyüz]

Bilirim delisin gönül.. Söz dinlemezsin, tesellî kabul etmezsin..
Seni zapt etmek kolay değil, bilirim gönül..

Kaç kez tırmanırda atarsın kendini dağlardan..
Paramparça kendini seyretmek hoşuna gider acılar içinde..
Yüzün gülerde.. içten içe, inceden inceye kanarsın...












Simdi hislerimi (z)amansiz vuran bir hüznün esaretinde kelimelerim,
Simdi zifiri karanliklarimi aydinlatmaya yetmiyor, sayfalara düsürdüklerim..

Bir kez daha kirildi, sol yanimin kirik yanlari.. Gittin.. Kalmadi hic istahim.. Böyle vakitsiz ugurlayacak miydim kalemimden, harflerime kazinmis adini? Icimin iclerinde sizliyor bak, sana adanmis sözlerin dilemmasi..

Suskunlugum dillendi kara kalemlerde. Akordu bozuk sessizligimin (v)ahidir, duyulan bu iniltiler.. Uy(n)utamiyorum ne yapsam, bakislarima nester kesikleri cizen tümcelerimi.. Seni sol(r)uyor, kalemimin ucunda zonklayan tüm harfler..

Nerdesin?
Susma öyle! Hadi söyle!
„Bu bir oyun, gel de bul beni“ diyebilir misin?

Simanin cografyasinda sarsak geziniyorum, gündüzün, yerini karanliga birakmaya meyillendigi su saatlerde. Gönlümü, ilkbaharimsi gülüslerinin gölgesinde serinletiyorum. Ay isigi gözlerinde, ümit devsiriyorum ümitsizligime. Yarinlarima maviyesilce bir mutluluk biciyorum..

Olmuyor..

Hangi iklimine ugrasam yüzünün, caresizlik benligimi kapliyor. Beynime mihlanan o bir cift söz, yüregimi tam onikiden vuruyor.. Ve düsürüyorum düslerimi mizrapsi sözlerin siddeti ile, diz üstü yerlere. Simanin cografyasinda hemde..

Ahh.. Malikah.. Siirimsi tüm mutluluklarimin adi sen iken, simdi kalbimin ic ceplerinde biriken tüm siyahi hüzünlerimin toplami misin SEN? Bir sen cikarsam yüregimden, bin tebessüm mü düser cehremden? Biktim.. Sonucu cikmazlara cikan bilinmeyen bu sevda denkleminden.

Büyüsü ile muallak duygulari efsunlayan ayisik geceye savurdum sizlayan ya(ra)nlarimi. Mahzun bir kimlige bürünüyor, gözlerini andiran ay. Ve yildizlar savurganligimin sokunda. Olmayisini ve artik ol(a)mayacagini anlatmak zor onlara.

Boz(ma) ne olursun ketum suskunlugunu.. Icinin iclerini dök(me) avuclarima Malikah. Aci demlenen gönlümde, senli umutlar siyah..

Satirlarda kirildi (c)esaretim.. Gecenin sükutunu incitir, sayfalara dantela misali isledigim buruk hislerim. Nacar haldeyim.. Saganak saganak yagmurlar yagdirir gözlerim..

Gittin..

Gidisin k(y)aniyor dermansiz dizlerimde.. (K)alem, „elveda“ havasi caliyor simdilerde.. Gecemavisi bir yalnizlik cöküyor üstüme, (g)özlerinden.. Burus burus olmus sevinclerim.. Hancer sapli gülüslerim.. Bak! Bak iste dipteyim..

A(gi)dini yakiyorum, senli düsündügüm her düsün.. Öyle kifayetsiz oldu iste satirlarimda ölüsün..

Malikah!.. (V)edalar hazan.. (V)edalar hicran.. Bitti.. Kalemimde yok derman..

Simdi dillerimizde sadece buruk bir veda..
Düs artik düslerimden.. Yüregimdeki sana elveda..

[gülenyüz]

Aşık yanım..
-Kalp ağrım..
-Sancıyan yarım..
-Gizli yaram..


Sana dair kimbilir kaçıncı sayıklayışım..
Kaçıncı iç çekişim...
Ve kaçıncı kaçıklığım...



Avuçlarıma hapsolmuş harflerimi kaçıncı sıkışım..
Gözyaşlarımın değdiği kaçıncı üç noktalı cümlelerimin acıyışı..
Sayfamın tenine değen kalemimin kaçıncı kırılışı..




Ellerimin arasında can bulan şakaklarımın kaçıncı atışı..
Ve kaçıncı ağrışı düşlerimin...
Akla ziyan hallerimin kaçıncı halsiz kalışı...



Bir bilsen sevgili...
Ah bir bilsen...



Sahi?



Seni bu denli özlerken,dindirebilir misin acılarımı?
Sarabilir misin kanayan yaramı?




-Aklıma SEN düşünce...



Dilimde ıslanan sana dair biriktirdiklerim susar olur..
Seni anlatamayan harflerim utanır karşında..
Katleder gözyaşım seni yazamayan mürekkebi..
Anlatamadığım,yaşayamadığım otuzuncu harfim...



Sahi?


Damarlarımda dolaşan sen,akabilir misin mürekkebe karışıp?
Sen kokan sayfadan, silebilir misin suretini ?


.
.
.


-Yüreğime SEN değince...



Telaşlarım çocukluğuma karışır..
Bir serçe ürkekliğiyle ürperirim..
Titreyen dudaklarım parmaklarımda asılı kalır..
Üşür avuçlarım,yalnızlığımın elini tutar..



Sahi?


.
.
.


-Düşüme SEN düşünce...



Gözlerinde tutuklu kalır yüreğim..
İçinde "sen" olmayan düşümü düşürürüm düşümden..
Prangaya vurulmuş ayaklarımı sürüklerim peşinden..
Ömrümü ömrüne katarım her bir adımda..



Sahi?



Yüreğime vurduğun kelepçeyi çözebilir misin?
Sensizliğin esaret olduğunu bile bile,salıverir misin beni?
.

Dert yanışım...
-Dağılışım...
-Savruluşum..
-Ve biraz da aldanışım...




Adına "aşk" dedim..
Aşk'a geldim sevgili..
Yani sana...

Bir bilsen...
Ne denli sevildiğini ve özlendiğini ah bir bilsen Sevgili...



Sahi?

Sen de sevmiştin beni değil mi?














......
sustum...
Suskunluğumdu artık konuşan hep durmadan..
Vuslat vurgunu günlerimin hüzzam sevdalarına kulak verdi yine gönül;öylece kararsız ve yorgun...
Derken bir ben kaldım tenhasında gecenin,bir de suskunluğum...

[gülenyüz]

Gel ‘ben’ bildiğim…


Zaman sensizlik…
Saat; yalnızlığı ‘sen’ geçiyor…


Her hecesi ‘sen’ kokan özlemler biriktiriyorum içimde…
Ve gözlerime sığınmış, yüreğimde saklanmış sessizliğin…

Yalnızlık değil çığlığım, yokluğun sebebim…


Oysa ben, varlığının sesiyim…
Yokluğunun hüznüyüm…
Ve sana adanmış özlemlerin en kuytusuyum…


Ah bu uzaklar…
Sana beni, bana seni uzak eyleyen yollar…
Tükenmiyor bu yokluklar…


Ben ki,
Yanındayken bile sana özlem dolu…
Yüreğine tutsağım…


Gel ‘aşk-ı yar’ eylediğim…


Sensizliğe alışmak yerine sen’li zamanda kaybolmayı istiyorum…
Şimdiki zamana uyarlamak istiyorum ‘seni’…
Ve özlemin, varlığında anlam olsun istiyorum...
Seni yaşayan benliğime…


Ve şimdi...
Zaman sensizlik…
Saat; yalnızlığı ‘sen’ geçiyor…


Lakin,
Yüreğine uzak düşen yüreğim seni yazıyor zamana…
Zaman ki sensiz bir asır, seninle bir an ‘bana’…


Ve ben yine...
Özledim, çok özledim…


Gel ömrüme ‘şans’ dediğim…












-

hüzünbaz ruhum yine uçup gitti hüzün diyarına
bu sefer çok daha başka...
yoruldum...
seni düşünmekten, sana dair olan herşeyden...
bu sefer gidiyorum
arkama bile bakmadan gözümdeki bir kaç damla yaşla gidiyorum...
bilmiyorum...
yolum nereye çıkar belki meçhule belki bilenmezlere
ahhh...
şu belki ve keşkelerdende yoruldum
kırıldım hayata
hüzün en çok banamı yakışıyor..?
onun için mi hep hüzünleri bana veriyor hayat
yok yok istemiyorum artık bu hüzünbaz halimide
herşeyi geride bırakıp gidiyorum
hüzünlerimi sevmelerimi ve seni...
bir iç çekiş daha
off...
yine hüzün koktu üstüm başım
neyse...
yüreğimi sana senide Allah a emanet edip gidiyorum
sadece suskunluklarımı yanıma alarak gidiyorum...
elveda sevdiceğim...
elveda

[gülenyüz]

Bekleyişim sabrımla birlikte günbegün tükenirken

gelişinin bayramlarını umut etmekse

hayal gemisinin yelkenlerine üflenen rüzgarlar kadar uçup gidici.

Yüklenen bunca duygu ve arzumun gerçekliği ne heyecanıma gebe nede merakımın imgesel bir sembolü.

Varoluşun sakınmasız gerçeği gözlerime serilen büyülü temaşan,

avuçlarıma düşüreceğin gerçek hissiyatımı uyandıran haziran yağmurlarından bir damladır.

Sevgi aşk ihtiras hangi kısır üçgendeyiz bilinmez umudum tüm yükümüzü sırtlanıp onurumuzla birlikte ışığın geldiği noktaya koşabilmektir el ele.

Ufkun ötesinde bekleyen bir köy var denilir hep kulaklarıma ta ötelerden

amma gidip de bulamamak kaygısı ayaklarıma işkence verir sanki yerimden kalktığımda.

Böylesi gerçek duyguları yaşatıp büyütüyorken şu ara zamanlarda şimdi böyle sabra nail kılınmak her taşı avuçlarımda sen diye tutup toza çevirmek

ve dağılımında sen doğacaksın diye umutlara yeni filizler eklemek beni tüm kayalardan daha sert yapar meleğim.

Her arzunun bir dem noktası olduğu gibi ruhumdaki her tünelinde bir kör noktası vardır.

Zamanı köle etmeden hiçbir sancıyı çektirmeden bir hışımla uzanıp dokun yüreğime,

kainatın karanlık boşluğu içinde boğulurken aklım güneşten bir parça koparıp getirip bırak kendi ellerinle.

Tüm ışığım sen ol, tüm tadım tuzum sen ol, tüm hissim duygularım sen ol.

gece siyah perdesini daha da katran karasında sermeden üzerine,

yıldızlar umuduma sinsi hükümler giydirircesine güneşi beklerken usul usul sönmeleri için sen çıkıp gel

gecenin şu katran karasında bir hışımla.

Çiğ tanesinden bile ürken kanatların solmadan ömrün tükenmeden gözlerin sönmeden henüz nefesin sıcakken uzanıp üfle yüreğime

Aldığım her nefeste biraz daha sen doluyorsun içime.

Ve ben büyüdükçe sende büyüyorsun yüreğimde.








yüregimdeki sızılar bu gun yine bAŞKa yar...
bir yaralı ceylanın çırpınışları canlanır gözümde
eskı dikişlerim söküldü kanama bir bAŞKa yar...

Uyku tutmadı bir bAŞKayim, sen tut beni...
gözüm tutmadı sensizliği, bir daha yollama...
efkar dağıttım, herkese biraz düştü
dalgalara gözlerimle yazdım şiirimi,
ıslandı ama yırtılmadı...
kalbim, içli şarkılar kuşağı, İçinden geçiyor
parmaklarım karanlıkta mum gibi,
sana yazıldıkça eriyor...


GİTME NE OLUR...

GİDECEKSEN BİR SABAH GİT GÖNLÜMDEN,
İHTİMAL Kİ DİĞERLERİ DERİN UYKUDADIR,
TENHADIR HEM BU SAATLER KALBİMİN HER KÖŞESİ,
KİMSE ANLAMAZ SEBEPSİZ GİDİŞİNİ...

GITME...
BENI BANA, ANILARLA BIRAKMA BURALARDA ÜŞÜRÜM
GIDECEKSEN GUL KURUSU AKSAMLARDAN KALAN
YASANMISLIKLARIDA AL GIT GONLUMDEN
KIMSE VEFASIZ GIDISINI ANLAMASIN



Hoşça kal
Kana kana sevgi içtiğim pınar,
Sayki yaşamadım seninle bahari,
Nazlı çiçeklerini okşamadım baharınin,
Bozguna uğramış bir bostanın hüznüyle,
Bir yaprağın ürpertisine yazıp ömrümü,
Dertlerimi donduran kisa gidiyorum...

[gülenyüz]

dün gece yine seni bir bAŞKa andım yar...

bu gün sesimde bir bAŞKa mana var...


seni bu gun bir bAŞKa çagırdım yar...



kalbimin ince sızısı bu gün bir bAŞKa acı verdi yar...




gidiyorum senden bu gün, bAŞKa diyarlara...
anılardan bAŞKa, bir şey almadan yanıma,
bAŞKa carem yok getirdigin baharı da sana bırakıp,
gidiyorum yaralı bir ceylanın gözlerinde aglamaya...

Bu gun sarkılarımda bır bAŞKaydın yar...

Bu gün acılarım içimi bir bAŞKa daglar...



Bu gün yine yüregimde şiirler bir bAŞKa kanar...
o yitik yılları bu gün bir bAŞKa andım yar...
ey sevdasına bir bAŞKa tutundugum yar...
...

Yillar varki seni arayip durdum yar,
Umutlarim tukendi aldirmadim,
Kivrandim acilardan dertlerden,
Yuregime bile bildirmedim,


de bana gün gözlüm
de bana güvercin gülüşlüm
yanağına gül düşürdüğüm
de bana
bu yaşam, bu çile, bu kahır, bu hasret ne ki
kirli, kahpe, rezil yaşamlara bedel
bilirim
güz düşmüş yolları beklemek zor
meri kekliğim
bahardalım, kınalım, sevdalım
yollarına gözlerimi ektiğim...
de bana...


Ben gidiyorum buralardan yar
ey suskun yar

















Geceler ve ben, yokluğuna uğuldaşan yalnızlık..


Arkana bile bakmadan gidişindi belki yurekleri dağlayan..
Bir gariptir yureğim; ruhsuz, sessiz ve sensizliğe ağlayan..
Dört bükümüm, hayallerim avuclarımda, gözlerim yorgun..

Yağmur damlaları gibi! üstüme düşen hüzün tanelerine tutuldum..
Yalnızlık ellerinde can çekişen umutlarımdır, gel artık yoruldum..

Bir ben miyim muhtac, koşmaktan mecalsizim..
Nedendir bilinmez; bir yalnızlıkla sensizim..


Yalnızlığın kendini karanlıklarda boğduğu zaman...









Bir Gidişi Olduğunu Bile Bile Seviyorum Seni…


Bir Başka Güne Uyandım Bugün…Penceremin Perdesini Araladım Usulca…İçimi Sardı Yokluğun…


Gözlerime Doldu Sana Dair İzler…Açtım Pencereyi Hızla…
Ve Saçlarımı Savuran Rüzgara Anlattım Seni…
İçimi Kasıp Kavuran Sessizliğe Rağmen Sensizliği Ve Yine Seni Yaşadım…
Düşündüm Saatlerce…

Saklandım Yüreğimin Kıyısına…Ağladım Sessizce… Sana Ayırdım Bugünü…
İlgi Bekleyen Bir Çocuk Gibi Sığındım Gözyaşlarımın Her Bir Damlasına…
Kandırdım Kendimi Sen Bitmedin…

Uyumak İstemiyorum Artık…
Her Gün Bitimi Yokluğuna Seni Sığdırmak Bana Dokunan!


Bir Gidişe Adını Yüklemek Canımı Acıtıyor…
Sen Bir Kere Gidiyorsun Ben Her Gün Bitiyorum…
Yüreğimden Uzaklara Attığın Her Adımsa Seni Bulsam Yanımda...Hiç Gitmesen...


Anlasana !
Gelişinle Hayat Bulan Gözlerime" Gidişini İzlemeyi Yakıştıramıyorum...

[gülenyüz]

Susamıyorum..Ne zaman susmak gelse içimde..

Gözyaşlarımla yıkıyorum yüzümü..

Ağlatmak istemezdim kimseyi..

ve sen hiç ağladın mı,bilmiyorum..

Hayatının neresindeyim

ve yokluğumun büyüklügü ne kadar yer tutarsa

bedelini ödemeye razıyım..

Bırak gideyim..



"Tutmuyorum zaten"diyebilirsin..

doğru..

ellerinle bağlamadın ellerimi..

Dillerinle söylemedin "gitmeleri"..

Kalbimden kalbine bağlanan o kalın ilmiği sen atmadın..

Habersiz değildin ama...Sadece uyarmadın..



Bazen oturup sana mektup yazmak geliyor içimden..

Sayfalarca..renk renk..


Oturuyorum..yazamıyorum..

Boya kalemleri elimde kalıyor..

Gidip masum çocuk yüzlerini boyuyorum..

Gülüyorlar..

Birilerini mutlu etmeyi becerebiliyorum..

Az da olsa..


Kötü olabilseydim..senin için,sana karşı..

Nefret edebilseydin benden..

Denemedim mi sanıyorsun,seni sevmemeyi..

benden nefret etmeyi sana öğretmeyi..

olmadı..

ne zaman bir adım atsam senden geriye..

yüzlerce kere koştum ileriye..

Ardıma döndüğümde sen hep aynı yerdeydin..

Uzaklığımız bundandır..



Neden boğaz köprüsü var burada biliyor musun...

ben mi uydurdum yoksa bu bir hikaye miydi,hatırlamıyorum..

Ama bir şehir aşık olunca diğer şehre..kuruvermişler araya köprüyü işte..

Şehirlerin dilleri yok,anlatamazlar sevdalarını..

Benim dilim var..

Ama şehir kadar saklayamam sevdamı..

Salıverirsem birgün içimden bu aşkı..

yıkılacak bu köprü..

Hiç bir seven kavuşmasın diye....!



Olmuyor..olmuyor..

Bir mektup yazsam diyorum sana..

İnsan kalbine mektup yazamıyor...!

[gülenyüz]

Bazen dozaşım fazladır, kahreylerim kendimi..
Harabeyim, yitiğim, bedensizim..

Kimi bekler, çaresiz ve çilekeş duyguların sahibi..
Sen gelme... Sen gelme.. Sen gelme...

Bir bekleyenin vardır elbet..

Sen gelme, ben hep beklerim..........



beni yüreğime kırgın bırakan herkese;
bir şehre,
bir dünyaya,
bu dünyanın, tebessümü unutmuş insanlarına,
sözlerini, dillerinde yüreklerin katili olarak besleyenlere….
-bir çocuk gibi-
yüreğimin elinden tutup, sadece onunla oynamak istiyorum,
vefayı sadece o’ndan ummak ve ona vefalı olmak istiyorum…

kırgınım,
elimden oyuncağımı alanlara,
yüreğimle oynadığım oyundan bahsedince benimle alay edenlere,
dostum bildiğime değer vermeyenlere,
yüreğimin ayağıyla yürüyüp gittiğim mekanı beğenmeyenlere,
onun telkiniyle tutunduğum dalı kesenlere,
onun sözünü dinlediğim vakit, benim sözümü dinlemeyenlere…

kırgınım,
bir lahzacık ömürde tûl-i emelleri hatrına, içime derin yaralar açanlara,
bir lahzacık huzur için,
yürek mabedimi -tûl-i ömürde dahi- onarılamayacak kadar çok talan edenlere,
yürek mabedime destûrsuz girenlere; zoru kullananlara..

...

biraz da kendime kırgınım,
biraz da kızgın…
yüreğimi herkesin bırakmasına rağmen ben de bir vakt-i seherde bırakabildiğim için,
biraz da kendime kırgınım,
pişman olacağım adımları atarken yüreğime sormadığım için,
-o, adımlarıma yol çizmeye aday iken-
sol tarafındakini ihmal edenlerin sözlerine değer verebildiğim için,
yüreğimin tutunduğu etekleri bırakıp, ete kemiğe bürünenlerin ardından bakakaldığım için…

biraz da kendime kızgınım;
güneş hırsızlarına, güneşimin yerini söylediğim için,
sır bildiğimi, sırrıma değer vermeyenlerle paylaştığım için…

ey sır!
içimde kalsaydın keşke…
içimi aydınlatsaydın keşke…
içimde hissetseydim yakın olan’ın yakınlığını;
-güneş’in aydınlığında-

ey sır!
uçurmasaydım yürek mâbedimden seni,
seninle yükselmeye talip olabilseydim semaya..

ey sır!
bahsetmese miydim senden kimselere,
kimselerin olmadığı yerlerde seni içimde beslese miydim?
bencil mi olsaydım yoksa sevmek konusunda …

ey sır!
içimde, içimdekiyle konuş; sessizce…
ben kırılırım, yüreğime küstüğüm vakit kendime,
ben kızarım kendime…
yeter ki sen,
içimde mahfûz olan sevdanın adı ol!










Gülün dikeni battı dün parmağıma ve hala
gülümseyerek bakıyorum parmağımdaki küçük sıyrığa...

Kızamadım... Çünkü gülün dikeni batmadan önce şükretmiştim; " Ya Rabbi, ne kadar güzel yaratmışsın " demiştim. Kızamadım, çünkü bir dakika önce güzel kokusunu sineme çekmiştim , bakmaya kıyamamış kokusuna hayran kalmıştım, çünkü batmadan önce yüreğime koymuş onu sevmiştim... Dikenini unutmuş muydum? Unutmuştum dikenini... Unutmuştum işte....

Acıtmayayım diye dokunmaya çekindiğim gül, ince ve derin bir yara açmıştı parmağıma... Gülümsedim yarayada... Süzülen iki damla kanada... Çünkü o yarayı açan bakmaya kıyamadığım o güldü...

.... .... ....

Sevdiklerimizin yüreğimizde açtıkları yaralarda aslında o gülün açtığı yara gibi değilmiydi... İnce ve derin bir yara... Aslında çok önemsiz gibi görünsede her kımıldadığınızda yüreğinizi inceden sızlatan bir yara... Ama dostlarınız o yarayı açmadan önce siz muhabbet dolu kokularını sineye çekmiştiniz, zamanı, mekanı ve kalbinizi paylaşmıştınız... Yarayı açmadan önce siz onları kalbinize koymuştunuz... Kızabilirmiydiniz... Kızamazdınız elbet...

Sevdiklerimizin açtıkları yaralarda o gülün açtığı yara gibi ince ve derin... Ama yarimiz o yarayı açmadan önce biz şükretmiştik, kokusunu sinemize çekmiş, bakmaya kıyamamıştık...Dikenini unutmuşmuyduk... Unutmuştuk tabi... Ama biz gülümsemeliyiz yaraya... Belki süzülen iki damla kanada... Gülümsemeliyiz işte.... Çünkü o yarayı açmadan önce biz onu kalbimize koymuştuk ve sevmiştik

[gülenyüz]

Bir dosta beni sormussun,

Hala sevda rüzgari esiyormu sokaginda?

Gülüsleri canlimi demissin...

Evet ama ;

Günlerim yorgun ,

Sevdam mutsuz,

Gülüslerimse buruk Sen olmayali ...

Bir hasret türküsü tuturdu dilim

Yüzümü bir özlem hikayesi kapladi

Sen Olmayali ...

Kayalar kadar sert olan Yürekte bile...

iz birakirmis bir damla gözyasi bilmezdim ...

Bilmezdim yoklugunda adini koydugum gülü ,

solmasin diye gözlerimle sulayacagimi ...

iste böyleyim Bitanem mmm

Merak ettinse

Sen Olmayali ...

gülenyüz ....

[gülenyüz]

Yalnızlığı hazmedemediğin gecelerde uykun düşmüşse üç saate,
ve akrep ile yelkovan eşlik etmeden geceye, sana inat duruyorsa karşında
bütün umursamazlığıyla ve üzerinde bir burham, bir hasretlik nöbeti,
bil ki ruhun yalnızlığın mengenesinde…

Aşılmaz duvarların, içeriden açılmaz kapıların bulunduğu bir odadır yalnızlık…
Bağırırsın kimse duymaz, kapıyı tekmelersin dışarıdan kimse açmaz
ve o çaresiz aynı zamanda sezsiz çığlıkların hiç susmaz…

Tarifinde kelimelerin acizlik çektiği birkaç duygudan biridir yalnızlık
ve ancak birisini sevmekdir ona karşılık…

Hani bir gerçeğe dönüşse aklını başından alacak sandığın gerçekler vardır ancak hayallerde yaşadığın, Engeller vardır sadece içindeki sızısını tarif edebildiğin
ve acılar vardır tarif edemeyip yalnızca adlarını söyleyebildiğin,
işte o adlardan, acılardan birisidir yalnızlık…

Mutluluğu çizmek istersin resimlerde bir suret şeklinde,
ama sıra gözlere gelir ve sen yine yalnızlığı yani gerçeklerini gizleyemezsin
ve o gözlere birkaç damla gözyaşı eklersin…

Bir şiir yazmak istersin yalnızlığa inat huzur ve sevinç dolu, şiirin biter ama sen kimseye okuyamazsın çünki sen hep yalnızsın, şiirlerde bile kendini kandıramzsın…

Ve o şiiri buruşturup bir köşeye atarsın, kendini affettirmek için
yalnızlığa çıkan gerçeklere, bir şiir daha yazarsın…

Boş verip huzuru ve sevinci, mısralarda yaranı tırnaklarsın,
satırlarda yaralarına tuz basarsın yani dostum sen yalnızlığı hiçbir zaman saklayamazsın...

[gülenyüz]

“Güzel olan hiçbir şey eskimez.” dedi dostum. İncecik bir sızı duydum, sustum...
Gözlerimi kapayıp kana kana içtim kelimelerini. Eskimiyordu hiç, biliyordum...
Senin gözlerimde hiç eskimediğin, eskimeyeceğin gibi...

Ben seni bulmak için tüm dünyayı dolaşabilirdim ama sen buldun beni.
Bende kaybettiğim beni... Uzansam sana, dokunmak bir şey değil yanmaktan korkuyorum.
Korktukça kaçıyorum senden, kaçabildiğim kadar uzağa...
Ne kadar uzağa kaçsam o kadar yanıbaşımda oluyorsun sonra...
Ben de kalemimi elime alıp yazıyorum. Tükenmez kalemim tükeniyor,
konuşan dilim lal oluyor, anlatamıyorum seni kağıtlara...

Yaşam aşk rengine büründükçe dağlar hasrete yükleniyor. Dağlar taşır mı bu yükü bilmem ama ben eziliyorum hasretten. Aşkın tedavisi yok mu? Acılar çekiyoruz ve tel tel kopuyor hayat ellerimizden. Uzanıyorum, tutamıyorum kopan ipleri.Dur ve bak şimdi geçmişe. Neredeyiz? Başta mı, sonda mıyız, yoksa bu sokağın adı aşk çıkmazı mı?

Her bahar bir başlangıç ve her güzel şey umuda yeni bir adım. Hadi çıkalım saklandığımız kuytudan. Sobelendik çoktan. Çıkalım ve geçen bahar gibi umudumuzu uçuralım kendi gökyüzümüzde bu baharda.İzin verelim martı seslerine, çekelim içimize çiçek kokularını papatya bahçemizde...Hadi çıkalım saklandığımız kuytudan ve kaçalım bu dünyadan..

Yorulduk...Yıprandık...Ama her bahar umut demek hala...Umudum var ama yine de gözlerim yanıyor...Göz pınarlarım kuruyuncaya kadar ağlıyorum...Sonra yüreğimde ebem kuşağı çıkıyor. Her renkte seni görüyorum. Mavi hayallerimizi, sarı bizi ısıtan güneşi çağırıyor aklıma.

Tut ki bu bahar da diğer baharlar gibi bitsin. Ne çıkar...Kaç bahar kaldıysa ömrümde benim o kadar umudum var ..

[gülenyüz]

Gülümsemek hiç bu kadar zor gelmemişti
Etraf beni güleryüzlü bilse de
Hayata tatlı bir gülücük atmak
Bugün yapmak istemediğim bir şeydi
Gözyaşlarım bile daha mutlu artık
Sevinçliler kurtuldukları için benden
Ruhum da usanmış sanki tutunamıyor
Fırsat kolluyor çıkmak için bu bedenden

Hiç olmadığım kadar mutsuzum bugün
Yakınında olmak hiç bu kadar zor gelmemişti
Etraf seni nasıl sevdiğimi bilse de
Gözlerinin içine sevgiyle bakmak
Bugün yapmak istemediğim bir şeydi
Gördüğüm herşey siyah beyaz artık
Gökkuşağı sanki kaçıyor benden
Hayatın renkleri kaybolmuş sanki göremiyorum
Kanım bile kırmızı akmaz gibi bu bedenden

Hiç olmadığım kadar mutsuzum bugün
Hiçkimse üzmemişti beni bu kadar
Hiç bu kadar kötü hissetmemiştim kendimi
Hiç nefret etmeyeceğimi sanırdım sevmekten
Hiç böylesine tutulmamıştım kimseye
Hiç ağlamamıştım çekilip de bir köşeye
Hiç acımasız davranmamıştım bu kadar kendime
Hiç yazmamıştım böylesine umutsuz satırlar
Hiç unutmam belki de okudukça hatırlar

[gülenyüz]

Gittin
Ayrılırken buz tutmuş bıcaktı gözlerin
Kaçamak ellerimiz komutsuz sallandı
Dudaklarımızda sıradan sözcükler
Vedalaşmayı bile beceremedik
Son bir bakış kaldı arkanda
Kalabalığa karışan
Her şey düzmece bir dinginliğe gömüldü
Gittin.


içimde
Yığınlarca kitap kaldı uçuşan
Sözcükler beynimin köşelerinden
çıkıp korkuttular gecelerimi
Peşimden geldi gölgeler
Aynalara bakamaz oldum
Hiçbir oyun avutmadı beni
Yaşamıma sığmayan bir şey kaldı
içimde.


Kaldı
Yeni bir kent işkenceye hazır
ödeşemedim gittiğin mevsimlerle
Belleğimi silkeleyip anılardan
Tik tak çaldın uzun zaman
Alışamadım yarımlığa
Düşlerimde intihar tutkuları
Sırtımda hançerinin oyduğu boşluk
Kaldı.


Ayrılık
çoğalarak giriyor günlerime
Senden başka kim bilebilir
Geçmişin dökümünü yaptığımı
Ağır ağır pulsara dönüşürken güneşler
Sonbahar hüznüne benziyor pencerede
Artık konuk beklemeyen gözlerim
Sayfalar da bitti ışık da her yanı kapladı
Ayrılık.

gidiyorum...
biçareliğimle gidiyorum...
yüreğimi sana senide 'a emanet edip gidiyorum
boğazımda bir düğüm, gitme demeni bekliyorum belkide, çaresizce...
gitme..! ömrüm senin
gitme..! gönlüm senin
susuyorsun...
bir keskin bıçak saplanıyor kelamıma
umutlar yerle bir...
söyleyeceklerimde, söyleyemediklerimde dar ağacında
içimde bir çığlık dolu dizgin, dilim suskun; gidiyorum

sırtımda koca bir biçarelik
ellerimde senden kalan bir kaç anı
ve kırık dökük umutlarım
ve suskunluklarım
ve çığlıklarım
gidiyorum..

bu defa ardıma bile bakamadan
kül rengi tadında
gidiyorum...
ağlayarak, yanarak, yıkılarak...
ama hissettirmeden...
bir çırpıda
bir solukta
son solukta belkide
gidiyorum...

adımlarım yavaş, mecburi gidiş nasıl olursa öyle işte
geriye dönmek ister gibi...
hani gitme desen koşarak gelecek gibi
susmasan,
son bir söz söylesen
gitme
gitme...desen gitmesem
...
..

[gülenyüz]

Hiç kimsenin yüreği sen olmadı..
Seni sen yapan ben olmadım
Hiç kimsenin gözleri sen olmadı..
Gözümdeki hüznü bilmedi yağmurlar...
Hiç kimsenin kimsesi olmadı senin kadar..
Sen bile sen olamadın benim kadar..
Hiç kimsenin yokluğu yok etmedi yaşamı.
Yokluğu bir ben bilirim...gözlerin kadar..
Hiç kimsenin uzaklığı uzak olmadı bu kadar..
Evren bile sonsuz değil, yokluğun kadar..
Hiç kimsenin ölümü ölüm değil, senin gidişin kadar..
Sen bile bilemedin ölümü...ben öldüm gidişin kadar...









Yıldızın bir başka parlıyor sanki gökyüzünde
Dilek tutmayı bekliyor belki de heyecanlı
Ne istediği belli aslında sorgusuz ve sualsiz
Aşkın adeta bir dikenli gül koklaması imkansız


Ben bende yaşıyorum sende benliğimi
Bedenim esarette ruhum ise kayıp gizeminde
Ölüm de çare arıyor sessizce ağlamakta
Yolların kapalı bir yasak,yılmaz bu gönül sana tutsak


--

Tutsak bakışların saklıydı düşlerimde
Seni bir tek kendime saklamak istedim, bir tek benim ol istedim
Dönülmez yollara girmiştik, çaresizdik.
Aşk bu yasak dinlemiyor ki!
Sen benim değildin, bende senin değildim.
Ama seviyorduk ölesiye...

[gülenyüz]

Her yağmur sen olursun yüreğimde

Her ıslandığımda içimdeki sokaklarını hüzün kaplar, sel basar

Ve ben …

Ağlamalarım gözükmesin diye yağmurda buğulanır gözlerim

Zihnim boş bakışlarım öteleri soluklar

Ayrılığın boğazımda bin düğüm.

Gönlümde hazan iklimleri

Bir eylül sabahı gibi yalnızlığım.

Şimdi neden yaşıyorum bilemiyorum.

Sensizlik boğazıma geçmiş ip gibi

İçimde sızı..

Gözlerimde ayrılığın acıları

Yüzümde çizgileri

Titreyen ellerime sözüm geçmiyor artık

Titreyen kalbime teskin olamıyor hiçbir ümit şarkısı

Oysa hiçbir acıda kalbim bu kadar ağırlaşmamıştı

Hiç bu kadar koymamıştı

Sessizliğim çığlık olur okyanus ötesi sevdama

Yaslandığım yüreğin yok yüreğimde

Senden bana bir ızdırap kaldı ki tarifsiz

Zemheri bir fırtınaya gebe gelecek günlerim

Yaktığım resimlerin değil,kalbim

Yüreğim üşüyor,canım yanıyor

Ne yalan söyleyeyim sensizlik bana çok koyuyor.

Senden sonra…

İçimdeki ağaçlar yıkıldı

Yapraklar düştü

Anlıma acı diye ayrılık yazıldı.

Kapattı tüm baharlar kapılarını

Gönlüme kalın kalın kilitler düştü

Zaman sustu

Yaşananlar bir düştü

Kalemim ayırılıklara küstü

Senden sonra…

[gülenyüz]

Dokunmayın!! Karanlığın Göğsüne Saplanan Yüreğime


Silmeyin!! Yıpranan Kirpiklerimden Süzülen Hüzün Yaşlarımı


Bırakın!! Değmeyin Hıçkırığımla Boğulsun < Gece > Sessizce


Ölüm Kokan Bir Alev Sarsa Ne Yazar Bedenimi Sarsa Ahımı



Varsın!! Erisin Hüznün Volkanı İçimde Eritsin Yüreğimi


Duymayın!! Ruhumun Süzgeçinden Gecen Acılarımı


Görmeyin!! Gecenin Umarsızca Bakışında Can Çekişen Gözlerimi


Dokunsun İçime Titreyen Sesi Güvercinlerimin Dokunsun Ahları



Tebessümlerim Gömülsün Yanaklarıma Gömülsün Özgürce


TutulsunKırılgan Gözyaşlarım Hüznün Seline


Bırakın!! Değmeyin O nunla Yanan Bu Yüreğime


Dokunmayın Hislerime Dokunmayın Ne Olur


Yüreğim Yansın yarimle ....